پایان

""" بوسه های عاشقانه ات باداباد ببوسم دلِریش ریش فرهاد بیستونم! شیرینم گمشده در هیاهو تیشه های رزمَت کجایند، بزم گنجه ناتمام است؛ """ من دیشب به خواب می دیدم خدا می خندید، بر بامِ آسمان می رقصید """ تبسّم های کودکانه ام مرده اند فرهاد ماند و بوسه های سنگی اش فرهاد ماند و اشک های خونی اش. """ """ بوسه های عاشقانه ات باداباد ببوسم دلِ ریش ریشِ فرهاد گویی به مرگ قیام می کند، خسرو؛ به بینش جهان ...

ادامه مطلب